Nico CardoneGearchiveerd onder: Uncategorized
Van 2011 kan het jaaroverzicht alleen maar hallucinant zijn. De natuur is op hol geslagen. De economie ging in vrije val. Overal ter wereld kwamen mensen massaal op straat om te protesteren. En politici? Die hebben een heel jaar stil gezeten. De rekening van dit woelig jaar komt bij de jongeren terecht.
Het jaar van protest.
Een jonge Tunesiër stak zichzelf in brand omdat hij een universitair diploma had, en toch geen werk kon vinden. Toen hij dan maar groenten probeerde te verkopen nam de politie zijn koopwaar in beslag. Deze eenvoudige zelfmoord was de lont die een nooit geziene bom tot ontploffing bracht: de Arabische revolutie. De bevolking in Tunesië, Egypte en Libië heeft leiders van de macht verdreven. Protesten in Syrië en Iran worden vandaag nog altijd de kop ingedrukt. In Marokko en Algerije beloofde het regime veranderingen in de hoop het volk te sussen. En het is nog maar de vraag of dat zal lukken.
Door een gigantische financiële crisis hebben overheden heel wat banken moeten redden. En dat kost miljarden euro’s. Euro’s die door belastingbetalers opgehoest moeten worden, terwijl die niet verantwoordelijk zijn voor de schuld. Niet iedereen accepteert dat: in bijna alle grote steden ter wereld werden parken, straten en pleinen bezet door een groep mensen die zichzelf de ‘indignados’ noemt, Spaans voor ‘verontwaardigden’. Heel wat van deze acties zijn met geweld uit elkaar gedreven. De Verenigde Staten veroordelen de manier waarop Arabische landen met protesten omgaan, maar tegelijkertijd circuleren beelden op het internet waarop de Amerikaanse ordediensten het niet beter doen. Integendeel. Verhalen van nodeloos en vooral meedogenloos geweld doen de ronde.
Heel de wereld keek met de grootste verbazing naar Groot-Brittannië, waar in augustus buitenproportioneel gewelddadig protest uitbrak na een schermutseling tussen enkele jongeren en de politie. Honderden winkels werden geplunderd, huizen werden in brand gestoken, auto’s werden vernield. In totaal is er in Londen alleen al voor miljoenen ponden schade. Het meest schokkende van deze gebeurtenissen is het aantal mensen dat hieraan meedeed: duizenden jongeren vanaf dertien jaar tot een heel eind in de twintig. Blank en zwart. Hoog- en laagopgeleid. Arm en rijk. Allemaal gingen ze in blinde woede tekeer tegen alles wat structuur is. De regering in Groot-Brittannië heeft er alles aan gedaan om daders op te sporen en veroordeelt het geweld scherp. Maar de echte wortels van de onrust, een diepe onvrede met ons huidig systeem, blijven onveranderd. De voorsteden in Groot-Brittannië blijven een tijdbom.
Het jaar dat de natuur ons iets duidelijk wilde maken.
Een tsunami vernielde een aanzienlijk stuk van Japan. De beelden blijven hallucinant: een golf van maar liefst tien meter hoog spoelt een hele beschaving gewoon weg. Met een onnavolgbare ravage in de kerncentrale van Fukushima tot gevolg. Niet alleen Japan had de lijden onder natuurgeweld: in Thailand en Australië vielen honderden doden bij overstromingen. Nieuw-Zeeland kreeg te maken met maar liefst drie aardbevingen op één jaar tijd. En ook in ons land sloeg de natuur op hol: een hete lente, een natte zomer, opnieuw hittegolven in de herfst. En de winter is eigenlijk nog steeds niet begonnen.
Ons klimaat verandert. Onze planeet probeert ons iets duidelijk te maken. Al lang, en dat is in 2011 alleen maar duidelijker geworden. Horen wie horen wil.
Het jaar dat ons systeem faalde
De euro valt. Dat komt omdat Griekenland valt. Onze beurzen vallen. Dat komt omdat de euro valt. Maar ook de banken houden geen stand. Die moeten gered worden met miljarden euro’s overheidssteun. Dat zorgt er dan weer voor dat landen een lagere rating krijgen. Daardoor vallen de beurzen nog verder. Kortom: onze hele economie is in een vrije val. Crisis is een woord dat nauwelijks nog de lading dekt. De schade die 2011 ons berokkend heeft zullen wij heel ons leven nog afbetalen.
Het jaar van stilstand.
De wereld is veranderd in 2011. Zoals hierboven beschreven: de economie slaat op hol, het weer is de pedalen kwijt en overal ter wereld komen mensen op straat omdat het water hen aan de lippen staat. Maar de politiek? Die heeft een heel jaar stil gelegen. Ons land heeft bijna heel het jaar zonder regering gezeten. De klimaattop in Durban heeft niets bereikt. In de Verenigde Staten vinden ze maar geen oplossing voor het schuldenprobleem. De Europese Unie kan geen krachtdadig plan maken om de markten gerust te stellen. De Verenigde Naties geraken het maar niet eens over hoe te reageren op de Arabische revolutie. Terwijl niemand op onze hele planeet onbewogen is gebleven in 2011, zitten onze politici nog altijd in een ivoren toren waar het lekker rustig is. En de rekening? Die zal bij ons terecht komen.
Dit artikel werd geschreven in opdracht van smosblog.be
Gearchiveerd onder: Uncategorized
Schrijf nooit een blogbericht als je boos of geëmotioneerd bent. Het is les één die alle communicatiewetenschappers willen doorgeven aan het grote publiek. Het spijt me, ik ga zondigen. Het einde van Vlaanderen Vandaag raakt me te hard.
Toegegeven, en schorten dingen aan dit programma. Niet alle commentaar is geheel onterecht. Maar meer en meer hoorde ik de reactie: “ik heb eindelijk eens effectief gekeken, en eigenlijk is Vlaanderen Vandaag helemaal niet zo slecht”.
VT4 heeft de reputatie een ontspanningszender te zijn. Met programma’s die leuk zijn om naar te kijken maar niet altijd getuigen van maatschappelijke relevantie of diepgang. Daarom dat deze zender in de eerste plaats moeilijkheden had met het oprichten van nieuws. Onze collega’s van vtm hebben al nieuws sinds ze bestaan, en zelfs daar merken ze dat het moeilijk is om even geloofwaardig te zijn als onze openbare omroep. De perceptie was: “nieuws op VT4, dat kan niet goed zijn”.
Maar daar schuilt zo’n oneerlijkheid in. Vlaanderen Vandaag wordt hard onder vuur genomen, zonder dat enige nuance van tel lijkt te zijn. “Zo populistisch” lees ik op Twitter. Terwijl Het Laatste Nieuws schrijft dat “ze er bij Vlaanderen Vandaag een sport van maakten om alle partijen aan bod te laten, wat niet noodzakelijk een boeiend programma oplevert.” Wat is het nu? Een niet nader te noemen “kwaliteitskrant” neemt zonder enige duiding een blogbericht van stew.be over dat schrijft dat Vlaanderen Vandaag de mist ingaat, omwille van enkele typfouten. Iets waar de krant zelf zich nota bene elke dag schuldig aan maakt. Aan de schrijvers van het blogbericht het volgende: Ja, er waren enkele tikfouten in de eerste uitzending. Schrijf je ook een blogartikel per tikfout in de gazet of heb je in werkelijkheid toch iets beters te doen? Nah. Het is gezegd. Het moest er ooit eens van komen.
De werkelijkheid is dat Vlaanderen Vandaag gemaakt wordt door een klein team van heel gemotiveerde mensen dat zichzelf elke dag tot het uiterste drijft om überhaupt een uitzending te hebben. Ik weet dat ik tijdens de rest van mijn journalistieke carrière minachtende blikken zal moeten dragen als het over Vlaanderen Vandaag gaat, maar ik kan één ding vertellen: ik zal geen dag spijt hebben dat ik ooit bij dit programma begonnen ben.
Als jonge journalist heb ik hier veel kansen gekregen en veel bijgeleerd. Ik heb creatief leren zijn met een minimum aan middelen. Maar vooral: ik heb prachtige mensen leren kennen.
En nogmaals: er valt veel slechts te vertellen over Vlaanderen Vandaag. En niet eens alles is onterecht. Maar gebruik deze laatste dagen dat het programma wordt uitgezonden om toch nog eens te kijken. En je best te doen. En je zult zien: het valt al bij al nog mee. En onthoud vooral: ook dit programma wordt gemaakt door mensen. Een beetje respect kan nooit kwaad.
Vind ik leuk:
Vreselijke beelden krijgen we dezer dagen te zien vanuit Groot-Brittanië. Brandende huizen, geplunderde winkels, vernielde auto’s, … Woedende menigtes van jonge mensen, soms amper twaalf jaar oud, gaan driest te keer. Maar is het jou ook al opgevallen dat de speeches van de Britse autoriteiten toch ook wel erg veel lijken op die van Khadaffi en Assad?
Bron: Flickr (kelvyv)
Laat mij één ding heel erg duidelijk maken: ik keur dit geweld niet goed. Maar ik stel me er ook vragen bij. Als jongeren op straat komen, winkels plunderen en auto’s in brand steken, worden ze de ene keer ‘hervormers’ genoemd, terwijl ze de andere keer gewoon ‘vandalen’ zijn. Hoe je genoemd wordt, hangt blijkbaar af van de plaats waar je woont.
Als het geweld plaats vindt buiten Europa, zie je dat de pers mild is voor de ‘betogers’. Het spreekt voor zich dat ze een meer democratisch land eisen, werkzekerheid willen en genoeg te eten. Politie of autoriteiten werden in Tunesië, Egypte, Libië en Syrië nauwelijks aan het woord gelaten, betogers des te meer. In Londen zien we het omgekeerde gebeuren. In de kranten lezen we vooral afkeurende reacties, zonder dat er écht gezocht wordt naar een reden voor deze rellen.
Een reporter van de BBC heeft het geprobeerd, en kwam terug met dit geluidsfragment. Oké, echt snugger kunnen we deze meisjes niet noemen. “Waartegen we protesteren? Goh, de regering of zo? Whatever.” Toch vind ik deze rellen een politiek statement. Het feit dat er zo veel mensen op zulke jonge leeftijd al zo gefrustreerd zijn. Dat betekent toch dat er iets aan de hand is? Heeft iemand zich al de vraag gesteld: wat is er mis met die jongeren? Waar komt al die woede vandaan?
Laat ons eerlijk zijn: de concrete aanleiding voor al dit geweld is misschien wel de dood van een man in Tottenham, ergens moet toch al veel langer veel meer aan de hand zijn? Dit zijn niet zomaar ‘enkele relschoppers’. In Londen alleen al zijn meer dan 500 jongeren opgepakt, en daarmee zitten nog niet alle heethoofden in de cel. Ook in andere Britse steden zijn er rellen, dus in totaal spreken we toch over een paar duizend jongeren die de straat op komen. Allemaal omdat het slecht opgevoede vandalen zijn?
Natuurlijk hebben we vandaag duizenden politiemensen nodig om te voorkomen dat nog meer mensen al hun hebben en houden in rook zien opgaan. Maar dan is het probleem niet opgelost. Groot-Brittannië, en misschien wel heel Europa, moet zich de juiste vragen durven stellen. En de speeches van David Cameron naast die van Benallal leggen, want ik zie geen verschil.
Zomertrends zijn geen nieuw fenomeen: denk aan hotpants, sleehakken of foute strandliedjes. Dat ze zich tegenwoordig ook online afspelen mag geen verrassing zijn. Deze zomer bent u helemaal hip op het net als u een uil nabootst (owling) of terwijl u in de lucht hangt (leisure diving). Een beetje passé voor de echte hipsters, maar toch nog steeds opmerkelijk bent u als plank (planking).
Planking
Deze hype bestaat al langer. Onder meer ‘Koppen’ zond al een reportage uit over jongeren in Australië die op de meest bizarre plekken als een plank gaan liggen en daar dan foto’s van maken. Niet zonder gevaar: onlangs stierf iemand omdat hij van een balkon naar beneden stuitte na een iets minder gelukte poging om een plank na te doen. Conclusie: don’t try this at home, maar geniet van de foto’s op het internet.
- Bron: The Daily Mail
Bron: digitaledummy.blogger.com
Bron: eendrie.blogspot.com
Bron: Google Picasa
Owling
Planking heeft in de media wel wat aandacht gehad, zeker na het sterfgeval in Australië. Reden genoeg voor de échte hippe vogel om een nieuwe hobby te vinden. Dat werd Owling. Zoals de naam doet vermoeden is Owling niet meer dan een uil nabootsen op de meest bizarre plaatsen. Voor zover bekend zijn hier nog geen ongelukken mee gebeurd, het is wachten tot de eerste uil uit het nest valt. Toch levert ook dit leuke plaatjes op. Check zeker ook de pagina van Owling op Facebook.
Bron: Studio Brussel
Bron: Facebook
Bron: thejournal.ie
Bron: belinaslookingglas.wordpress.com
Leisure Diving
Voor wie niet zo goed kan stilzitten is er ook Leisure Diving. Neem een bizarre poze aan terwijl u in het zwembad duikt, daar komt het op neer. Misschien ietsje minder gevaarlijk dan Planking en Owling omdat je het boven een zwembad doet. Zorg wel voor een spatvrije camera die een sneller sluitertijd aankan. Een hele reeks foto’s vindt u op leisuredive.com, ik geef u graag een overzicht van de leukste.
Gearchiveerd onder: Erasmushogeschool Brussel, Reportage | Tags: Daar bij die molen die rode molen, Moulin Rouge, Musical
De laatstejaarsstudenten ‘Musical’ aan Erasmushogeschool Brussel maakten als afstudeerproject hun eigen versie van de ‘Moulin Rouge’. Het eindresultaat heet ’Daar bij die molen, die rode molen’.
Dit filmpje werd gemaakt in samenwerking met Pieterjan Huyghebaert in opdracht van Erasmushogeschool Brussel.
Gearchiveerd onder: Erasmushogeschool Brussel, Opinie | Tags: Nacht van de Journalistiek, Netwerken, Pascal Kerkhove
Gisteren was ik op de Nacht van De Journalistiek. Dat is een feestje voor journalisten waarop laatstejaarsstudenten Journalistiek ook worden uitgenodigd. ‘Om te netwerken’ , zo kregen we te horen.
Minister van Media Ingried Lieten was ook op de Nacht van de Journalistiek. Foto: Erasmix
Netwerken. Wat een woord. Hoe doe je dat trouwens? Ik heb gisteren niet genetwerkt, en ik zou ook niet weten hoe ik daar aan zou moeten beginnen.
Eerst en vooral moet je al weten wie je moet aanspreken, daar begint het al. Laat ik even duidelijk maken hoe goed ik daarin ben. Op de Nacht van De Journalistiek waren ook hapjes en drankjes voorzien. Netwerken gaat blijkbaar net zoals liefde door de maag. Maar omdat je niet kan eten met je glas in je ene hand en je hapje in de andere hand, zochten mijn vrienden en ik een tafeltje. Stond daar ergens een iets oudere man helemaal alleen aan een tafel. Wij vonden dat we hem gerust gezelschap konden gaan houden.
Ik begrijp best dat het voor die man imponerend moet zijn geweest. Alleen aan een tafel staan en plots omringd worden door vijf mensen met in hun ene hand een pint en in hun andere hand een garnaalkroket. Om de gênante stilte te doorbreken vroeg ik wie de man was. Pascal Kerkhove was het antwoord. ‘Die naam zegt mij niets, het spijt me’, floep ik er in alle eerlijkheid spontaan uit. ‘Dat is niet erg, ik ben de hoofdredacteur van de Gazet van Antwerpen.’
Oeps. Een laatstejaarsstudent Journalistiek wordt misschien geacht om de hoofdredacteurs van de Vlaamse kranten te kennen? Daar viel ik meteen door de mand. Mijnheer Kerkhove wenste ons nog een prettige avond en weg was hij. Netwerk aangelegd? Nope.
Probleem twee: zelfs als je al weet wie je moet aanspreken, wat zeg je dan tegen die mensen? ‘Hallo, ik heet Nico. Ik zit in mijn laatste jaar Journalistiek en ik zoek nu een job. Aangezien u een belangrijk persoon bent, kan u mij helpen.’ Zoiets?
Uiteindelijk heb ik besloten dat ik nog heel even ga wachten met netwerken, en dat ik gisterenavond maar beter kon genieten van de gratis hapjes en drankjes. Maar laat het wel duidelijk zijn: op het volgende feestje weet ik helemaal hoe het moet, en netwerk ik iedereen zo naar mijn hand. U weze gewaarschuwd.
Op 79-jarige leeftijd is de Amerikaanse actrice Elizabeth Taylor overleden. Volgens de Amerikaanse nieuwszender ABC overleed ze vredig in het Cedars-Sinaiziekenhuis in Los Angeles, in het bijzijn van haar kinderen.
In een persverklaring komt haar zoon Michael Wilding aan het woord. “Mijn moeder was een buitengewone vrouw met veel passie, liefde en humor”, verklaarde hij. “Haar verliezen is verwoestend, maar we zullen altijd geïnspireerd blijven door wat zij deed voor de wereld. Zowel als actrice en als zakenvrouw, maar ook als voorvechtster voor de belangen van hiv- en aidspatiënten. Al deze zaken maken ons ontzettend trots. Haar erfenis zal nooit vervagen en haar geest zal altijd bij ons zijn. Haar liefde zal voortleven in onze harten.”
Prijzen
Elizabeth Taylor werd op 27 februari 1932 geboren in Hampstead, Londen. Toen de Tweede Wereldoorlog uitbrak besloten haar ouders terug naar de Verenigde Staten te verhuizen, waar ze oorspronkelijk vandaan kwamen. Het gezin kwam in Los Angeles terecht.
Ze is bekend als actrice in verschillende films, waaronder Butterfield 8 (1960), Cleopatra (1963), Who’s Afraid of Virgina Woolf? (1966), en The Flintstones (1994 en 2000). Ze speelde voor het eerst mee in een film toen ze nog maar negen jaar was, in 1942 (There’s One Born Every Minute). Twee jaar later, in 1944, had ze haar eerste hoofdrol in de film National Velvet.
Taylor won als actrice verschillende prijzen, waaronder twee Oscars, en was in 1963 de best betaalde actrice van toen. Voor haar rol in de film Cleopatra kreeg ze één miljoen dollar. Daarnaast ontwikkelde ze ook twee parfumlijnen die goed waren voor 200 miljoen dollar omzet per jaar.
Acht huwelijken
Minstens even bekend als de carrière van Taylor was haar liefdesleven. Ze is maar liefst acht keer getrouwd met zeven verschillende mannen.
In haar vrije tijd was ze goed bevriend met Michael Jackson, en zette ze zich in voor het goede doel. Ze richtte mee het American Foundation for AIDS Research (amfAR) op, waarmee ze miljoenen euros per jaar wist te verzamelen voor onderzoek naar hiv en aids.
Miss Taylor sukkelde al langer met haar gezondheid. Ze overleefde een hersentumor en twee longontstekingen. Al jaren leed ze aan hartfalen, wat haar uiteindelijk op 79-jarige leeftijd fataal werd. Ze laat vier kinderen na, tien kleinkinderen en vier achterkleinkinderen.
Bekijk ook haar acht huwelijken in beeld.
Dit artikel werd geschreven in opdracht van Knack.be in het kader van mijn stage. Het is ook te lezen op deze link.
Gearchiveerd onder: Experiment | Tags: Colruyt, consumenten, Everyday, Tomaten uit blik
Een mens houdt zich soms bezig met banale dingen, maar ik niet. Toen ik in mijn levensonderhoud aan het voorzien was, spotte mijn journalistiek oog iets interessant. Je zou denken dat twee blikjes gepelde tomaten van hetzelfde merk identiek gelijk zijn, maar niets is minder waar. Om het te bewijzen heb ik er een filmpje van gemaakt. Ik stuur het ook op naar de consumentenservice van Colruyt, benieuwd of zij een antwoord hebben op mijn prangende vraag.
En Amanda van de klantendienst van Colruyt heeft geantwoord! “In antwoord op uw E-mail van 21 maart, informeren wij u dat de blikken, normaal gezien, worden geleverd zonder ‘lipjes’. De aankoper van voormeld artikel informeert ons dat de leverancier, een korte periode, zonder de gepaste deksels zat. Om de continuiteit te verzekeren heeft hij tijdelijk andere deksel moeten gebruiken.”
Voila, altijd tot uw dienst om mysteries op te lossen.
De zomer komt eraan, en dus ook het groot kamp. Een spannende gebeurtenis, zeker als je nog nooit op kamp bent geweest. Even polsen bij de kapoenen van scouts Ruusbroec uit Laken (Brussel) om te weten te komen hoe zij uitkijken naar deze spannende gebeurtenis.
Io is er zeker van dat het kamp heel erg leuk gaat worden en hoopt dat er zeker veel spelletjes gespeeld zullen worden. Ze denk niet dat ze haar ouders gaat missen, want ze vindt de leiding heel erg lief. Ze is eigenlijk vooral benieuwd naar hoe een tent er langs binnen uitziet, want daar heeft ze geen idee van.
Romane (rechts in beeld) is heel erg blij dat ze binnenkort voor het eerst in haar nieuwe slaapzak mag gaan liggen. Ze is die samen met haar mama gaan kopen en heeft uiteraard een roze exemplaar genomen. Want dat is haar absolute lievelingskleur. Ze vindt haar slaapzak zo mooi dat ze zeker weet dat ze helemaal geen schrik zal hebben ‘s nachts, haar roze slaapzak staat haar bij. Als het even kan wil ze ‘s avonds graag saucissen met stoemp eten. Dat vindt ze het lekkerste dat er is.
Ada heeft al één keer in haar leven in een slaapzak gelegen, op vakantie in Zweden. Maar dat was toen wel in een bed, dus ze is heel benieuwd hoe het is om op een matje te slapen. Schrik heeft ze niet, want Max de Pinguïn is bij haar. Ze vreest wel dat ze haar mama gaat missen. Maar ze gaat een fotoalbum meenemen met foto’s van heel haar familie. Zo zijn ze ook een beetje mee op kamp.
Alyssa (links in beeld) staat nog wat sceptisch tegenover het concept ‘scoutskamp’. Ze vreest dat ze slecht gaat slapen ‘s nachts omdat ze veel nachtmerries zal hebben, en ze is er ook heilig van overtuigd dat het eten vies zal zijn. Als dat zo is zal ze het zeker tegen de leiding zeggen en hoopt ze dat ze een boterham met choco krijgt.
Otto is razend benieuwd naar wat er gaat gebeuren op kamp. Hij vermoedt spelletjes, maar hij is niet zeker. Als overlevingspakket heeft hij twee knuffels mee: een hond en een uglydoll. Dat is een beestje in felle kleuren dat rare houdingen aan kan nemen. Otto heeft zich nog nooit verveeld als zijn uglydoll in de buurt is.
Basile is al een echte professional in het slapen in een slaapzak. Hij doet dat altijd als hij op bezoek is bij zijn neef. Hij is nergens bang voor, dus hij weet zeker dat het kamp helemaal in orde zal zijn. Als het even kan wil hij wel graag kroketjes eten.
Julien heeft schrik om zijn ouders te missen. Maar de naam van zijn mama staat in zijn slaapzak geschreven. Als hij verdrietig is, wil hij daar graag naar kijken. Hij gaat zeker niet vergeten om zijn vork mee te nemen, zo weet hij zeker dat hij altijd kan eten.
Dit artikel werd gemaakt in opdract van Over & Weer. Het magazine voor leiding van Scouts en Gidsen Vlaanderen.
Gearchiveerd onder: Opinie | Tags: De Buren, De Buren University, Erasmix, Europa, Frans Timmermans, Hendrik Vos
Frans Timmermans en Hendrik Vos stelden gisteren in een aula van het Rits hun Europese helden voor. Dat waren respectievelijk Albert Camus en Spinelli. Maar beide heren begonnen hun speech met te zeggen dat het heel erg moeilijk is om Europese helden te kiezen. Waarom? Omdat Europa zo verdomd diplomatisch is. Er is nooit een slechterik om tegen ten strijde te trekken. Na een Europese top maken we altijd een nette familiefoto alsof er nooit meningsverschillen zijn geweest. Het gebrek aan Europese riooljournalistiek heeft als gevolg het gebrek aan Europese helden. Geen intriges, geen bedriegers, geen prestige.
Presentatrice van dienst, Henriëtte Louwers, opende de avond met te zeggen dat er veel te weinig vrouwelijke helden zijn. Heldinnen dus. Maar ik vond er eentje. De Jeanne D’Arc van Brussel, de Florence Nightingale van de Europese Unie. De Marie Curie uit Den Haag. Haar naam doet er eigenlijk niet toe. Mijn Europese heldin heb ik leren kennen op een of ander debat.
Na anderhalf uur flink opletten krijgt een mens al eens dorst. Al een geluk was er ook een receptie georganiseerd. Zoals het een goede studenten betaamt werd daar flink van geprofiteerd. En zoals het een goede student journalistiek betaamd raakte ik aan de praat met iemand die ik niet kende. Een vrouw van laat ons ergens in de zestig zeggen, sprak me aan. “Was u ook op het debat?” Jazeker mevrouw. “En wat vond jij van wat er gezegd werd?” Best nog intearessant, zei ik waarheidsgetrouw. Het leuke aan slimme sprekers is dat ze allemaal dingen zeggen waarvan je denkt “Ah ja, dat is waar, maar zo had ik het nog niet bekeken”, en dat is altijd leuk. “Ja maar, vind je het juist wat ze zeggen?” vroeg de mevrouw mij. Die vraag had ik niet verwacht. Ik vroeg haar wat ze bedoelde. “Ja, ik bedoel maar, er zijn een heleboel dingen gezegd vanavond die helemaal niet waar zijn!” En toen stak ze van wal.
Over Shengen. “Flauwe kul!” mevrouw reisde al heel Europa af lang voor het eerste Shengenverdrag. “In het buitenland studeren dankzij Europa? Zever!” Ging ze onverstoorbaar verder. Mijn beste vriendin is in de jaren zestig in Zuid-Afrika gaan studeren. Met een beurs! Als ze zich niet vergiste was dat lang voor het Bologna-akkoord. Of niet soms? “Meer democratie? Sodemieter op!” mevrouw valt niet te stoppen (ze gebruikt sodemieter op, dus u begrijpt dat ze uit Nederland komt, die praten al eens graag). België (ze praat over België, dat wil zeggen dat ze verhuisd is) heeft 3% van alle stemmen in de Europese unie. Dat is toch geen democratie? Het maakt toch niet uit of je nu groen, rood of blauw stemt? Met drie procent bereik je toch niets.
Begrijp me niet verkeerd. Het is niet omdat mijn Europese heldin een euroscepticus is, dat ik dat ook maar ben. Waarom vind ik haar zo interessant? Ze is de eerste euroscepticus die ik hoor die argumenten aanhaalt die steek houden. En vooral: ik zit hier nu al twee weken te werken aan een Europaproject en ik ben soms kritisch over het doen en laten van bijvoorbeeld de commissie, maar ik heb wel altijd erkend dat Europa ook voor verworvenheden heeft gezorgd. Mevrouw is de eerst die mij even het hele concept Europa in vraag laat stellen. En eigenlijk had ik dat als goed journalist al veel eerder moeten doen. Dank u!
